باران و روزهایش

من به هیچ کس نمی گم وبلاگت چرنده عوضش کن!!!!!!!!

دوستای واقعی من  می دونن من اهل این چرندیات نیستم!!!!!!

دیگه قضاوتش با خودتون!!!!!

حالا هرخطو که می خوام بنویسم یه 10 دقیقه باید فکر کنم.چون اصولا من وقتی حالم خرابه نوشتنم میاد.

خوب از چی بگم؟!!!!

یه ذره از دانشگاه بگم.خوبه.....(انگار دارم نامه می نویسم!!!!)

یعنی خوبه که این به خود آدم بستگی داره که سعی کنه بهش خوش بگذره!

راستی!!! راست میگن آدمها بهترین دوستاشونو تو دانشگاه پیدا می کنن؟کی این تز رو داده؟

فکر نکنم همیشه هم اینجوری باشه.البته خوب بستگی داره آدم کیو دوست خوب بدونه؟!!

به نظر من دوست خوب کسیه که وقتی باهاش حرف می زنی احساس دلسردی نکنی.....امروزیها بیش از اندازه توی ظواهر غرقند و کمتر کسیو پیدا می کنی که دنبال لایه های زیرین باشه.

نمی دونم نمی خوام بدبین باشم ها ولی حس می کنم دیگه زمانم برای پیدا کردن دوست خوب تموم شده!

دوست خوب یعنی رفیق....یعنی کسی که ابایی نداشته باشی جلوش اشک بریزی...

یه زمانی خیلی دنبال پیدا کردن یه رفیق خوب بودم....یعنی اون اوایل که نازنین رفته بود.....

اما خوب صمیمیت همانا و بعد مثل یه بادکنک که بادش خالی میشه تازه پی می بردم که چه خبره......

اینه که دیگه صمیمیت بی صمیمیت...رفاقتم طبیعتا بی رفاقت....

خلاصه که مثل دخترای خوب میرم و میام....با همه میگم می خندم و سعی می کنم خیلی چیزهارو نادیده بگیرم....

نمی دونم شایدم آدم 10 تا دوست داشته باشه بهتر از یه رفیق همه چی تمومه ....

چون دیگه فکر نکنم بشه حسی به اسم رفاقت رو پیدا کرد.........

قلبم بدجوری داره بی قراری می کنه وسردرگمه.خدایا عظمتت رو شکرمن نمی دونم تودیگه چرا رو بازی نمی کنی!می دونم...می دونم از بس غر زدم و ناله کردم حسابی شاکیت کردم.اما ببخش باورکن کس دیگه ای رو ندارم که انقدر باهاش راحت باشم.از وقتی برگشتم خونه یه بغضی تو گلومه و داره خفم می کنه ولی تا شروع کردم با تو حرف زدن بالاخره طلسم شکست و چشمام پراشک شد.

نمی دونم تو الن واقعا کجایی؟!تو آسمونایی یا تو فلب من.....فقط اینو می دونم که قلبم هم داره گریه می کنه.امروز عصر قرار بود ما کلاس داشته باشیم .رفتم دانشکده.خیلی زود رسیدم.نشستم تو حیاط و به بقیه ی دانشجو ها نگاه می کردم تا وقت بگذره برم سر کلاس!همینجوری تو فکر بودم که نمی دونم چی شد دیدم دارم به نازنین فکر می کنم.دلم بدجوری گرفت وقتی دیدم همه انقدر با هم صمیمی اند و من......یادمه چند هفته ی پیش از طبقه ی بالا که نگاه می کردم یه چیزی دیدم که شوکه شدم.برادرشو دیدم....باورم نمی شد دانشجوی همین جا باشه!

همون موقع هم که داشتم فکر می کردم سرم رو برگردوندم و دیدم از در اومد تو.....خدای قربون عظمتت برم ... کلاس ما هم تشکیل نشد!!!!!!!!!. ..زبونم قفل شده هیچی نمی تونم بگم.....

چون انقدر آدم های بدبخت و بیچاره هستن که خجالت می کشم اصلا به آسمونت نگاه کنم.اما چی می خوای بگی که من خر نمی فهمم.ای خدا تو که می دونی من دیگه غروری ندارم که زیر پای یکی دیگه له بشه....کاش کاش می شد که به دلش مینداختی تا برگرده...به خدا قول می دم دختر خوبی باشم.دیگه زود از کوره در نرم.

یه جوری برادرشو نگاه می کردم که انگار دارم خودش رو می بینم.حداقل فکر کردم که حتما تا 1 ساعت قبل پیش اون بوده.

بگو چه فایده اگرم برگرده دیگه اونی نیست که تو میشناختی.....

اونوقت باید غصه بخوری و روزی 1000 بار خودت رو لعنت کنی که چه بچگی کردم که خیلی راحت دوستیمون رو خراب کردم.

الان که به دوروبرم نگاه می کنم تازه می فهمم چقدر از درون تنهام....چه خلا عظیمی لحظه هامو پر کرده.حتی اون زمان هم که روزهای خاکستریم رو امید عشق پر کرده بود انقدر تهی نبودم.انقدر بی هدف.......که حتی توی خیابونم که داری راه می ری با خودت فکر کنی این آم ها واقعا چه جوری زندگی می کنن؟!!!

دوستی و عشق واقعا دیگه برام غیرقابل تعریف شدند.

وقتی یه دخترو پسرو می بینم که انقدر همو دوست دارن برام عجیبه.می گم یعنی این چیزا هم وجود داره؟!!!....

یا 2 تا دوست رو.......نمیخوام ناشکری کنم دوستای خوبی دارم ولی......

همه اشکال کار همون ولیست!

یه روزی یه دبیری داشتیم که گفت دوستی و رفاقت خیلی باهم فرق دارند و حالا...حالا که دیگه نزدیک به 2 سال که یه آدم دیگه شدم می فهمم معنای اون حرف چی بود.....

ای وای هنوز صدای گریه ی قلبم داره میاد!.....

چرا؟من که همیشه تو لحظه های سختی دوستام بودم.همیشه طعم شادی رو چشیدن بدون دوستام ناقص بود.....

این رسمش نیست که همیشه فراموش می شی!...

به خدا رسمش نیست!نمی دونم چی کار کنم.درمونده شدم.همه ی زندگیم شده نقش بازی کردن....

می خوام دل بکنم...ببرم و برم از زندگی یه سری آدم ها...ولی نمی تونم...هربار که می خوام این کارو بکنم قیافه ی خندون نازنین میاد جلوی چشمام و پشیمون میشم.ولی دارم زجر می کشم......زجر نه شکنجه!.....خدایای خدایا بگو چی کار کنم؟.........مگه نمی گن تو هرکاری بخوای می کنی...مگه نمی گن تو معجزه می کنی!؟؟؟؟؟؟

دیگه نمی تونم بنویسم.....گریه امون نمی ده....................

امروز از صبح باز قاطی کرده بودم.همش حس می کنم یه چیزی کمه.یه چیزی سر جاش نیست.اما نمی دونم مشکل چیه!

بعد نهایت بدشانسی که درست هر وقت حال و روز آدم خرابه همه ی گذشتش یادش میاد.

خوددرگیری مضمن می دونی چیه؟!مشکل من همونه!خودمم تکلیف خودمو نمی دونم.

یکیم نیست به اون x و y بگه بابا فلانی تو که می دونی با این مساله  طرف مقابلت مشکل داره.مگه کرم داری می ری تو اعصابش.اصلا آقا من خودم قبول دارم مشکل دارم.تو که می دونی من مشکل دارم چقدر نامردو بیمعرفتی که هی می زنی تو سر آدم.به خدا دیگه خسته شدم.نه از دست بقیه ها.از دست خودم.آدم ها از دو گروه بیشتر نیستن.یا اونایین که واقعا قصدو غرض ندارن و یه چیزی می گن.یا اونایین که نقطه ضعفتو می دونن و می خوان ازش استفاده کنن!....نکته ی وحشتناک قضیه ام اینجاست که ناراحتم که می شی دل نمی کنی بره.این رشته سر دراز دارد!

نمی دونم خدا..قربون بزرگیت برم..توی همه ی کایناتت اصلا به حساب نمیام.ولی آخه تو که قرار بود این آدما رو بزاری سر راه آدم که 1-2 تاشون واسه داغون کردنت کافین واسه چی منو حساس و زودرنج آفریدی!من نمی تونم معادلات غیر منطقی رفتار دیگران رو حل کنم.یه زمانی می گفتن اگه یکی عوض شد برگرد به رفتار خودت نگاه کن ولی نیست اینجوری...به خدا نیست!

همه این **زودرنج بودنت** رو کردن آتو تا کیش به کیش می شه هرکار می خوان می کنند میگن بابا تو دیگه شورشو درآوردی!
اما خانه از پایبست ویران است....

مشکل چیز دیگست!

**این آهنگ وبلاگم رو عوض کردم چون فعلا با شرایطم همین سازگاره!**

ای داد بیداد تورو خدا ببین همین الان هم تلفن زنگ زد پدر بزرگ یکی از اون همراهامون فوت کرد!

امشب عروسی و فردا صبح بهشت زهرا!می بینی کار روزگارو!!!

حالا بشین بشین بشین تا عمرت بگذره و یهو چشماتو باز کنی ببینی هنوز تو خونه ی شروع موندی!
اومدم از عروسی بنویسم اما تبدیل شد به عزا!
همیشه برعکس اکثر آدم ها که از بهشت زهرا فرارین من دلم می خواست ساعت ها اونجا بشینم و فکر کنم.

انگار اونجا یه دریه به دنیای ماورای دنیای ما!هیچ حس بدی نداری.هیچ کینه ای...حسرتی....نفرتی...هیچ هیچ.

اما بدم میاد که وقتی تازه یکی فوت می کنه برم اونجا...بگذریم که گریه همزادمه ولی از شنیدن صدای گریه ی دیگران بدجوری منقلب میشم!

نمی دونم هربار که می رم اونجا تصمیم می گیرم عوض بشم ولی...

فرداش که میشه روز از نو روزی از نو!

نمی دونم تا کی قراره باشم و یاد بگیرم و بار سفرمو ببندم اما دعا می کنم تا زمانی که هستم فرصت جبران کردن خیلی چیزها رو پیدا کنم!

((اگه غرور بزاره!))

خلاصه که امیدوارم شما داغ عزیز نبینین!چه داغ کسی رو که واقعا رفته و چه داغ کسی رو که بار سفرش رو از زندگی شما بسته و رفته!
به معنای این دوتا فکر کن!...تفاوت عظیمی بینشونه....اونی که واسه همیشه رفته دردت رو دلتنگیت رو و همه ی خواستنت رو برای دوباره بودنش می بینه و ناخودآگاه انگار مثل یه نسیمی می وزه و آرومت می کنه....

ولی اون یکی....خودتی خدای خودت!

انشاا...که همیشه عروسی و شادی باشه!

یا حق!