باران و روزهایش

چگونه می توان حجم این انتظار کشنده را مغلوب کرد؟واژه ی صبر را پاک کردو به تمام امیدهای عالم ایمان آورد؟

از این دیوارهایی که بوی دلتنگی می دهند....از تقویمی که بالای تختم در جنگ امیدوناامیدی خط می خورد و روزهایی که عمرم را سپری می کنند .....از انتظار خسته ام....

وچقدر میتوان به دنبال گم شده ای گشت که در نبودش بیش از پیش دلتنگی را حس می کنی؟.....ودست به دامن تقدیر می شوی که بار دیگر...فرصتی دیگر را ارزانی کند تا برای یک بار هم که شده اشک هایت را به میهمانی خنده ها ببری......چگونه می توان انتظار را از زندگی خط زد؟........

من بازهم....باز هم.....دلتنگم.....دلتنگ...

دلتنگ پنجره ای که آنروزهای طلایی تورا در کنار خود داشت و من مغلوب غرور سنگی ام بودم....

بی آنکه بدانم چرا نگاهت همیشه می خندید....وچرا اکنون در شلوغی دنیایی که به فردای آن اعتباری نیست گمت کرده ام....

گاهی فکر می کنم اشتباه می کنم که می ذارم همه بفهمن......دوستا جای خودشون...اما...مثلا نمونش همین امشب.با یکی از دوستام حرف می زدم.حالا حس خیلی بدی دارم.من دلم نمی خواد همه فکر کنن با یه دختر بچه ی ساده لوح طرفن که از واقعیت های زندگی دوره.....اینجوری نیست.....

من...فقط .....شاید اشتباه نکرده باشم....

چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقتو دزدیده و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده زل بزنیو جای اون که لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی هنوزم دوسش داری.چقدر سخته تو خیالت باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی.چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه امامجبور بشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری!

یلدا راست می گفت من به کاتالیزور احتیاجی نداشتم.........