باران و روزهایش

ghoorbagheyesabz — Thu, 22 Feb 2007 19:57:35 GMT

بعدازمدت ها برگردی....ببینی انگشتات پر از تمنان واسه نوشتن اما نتونی بنویسی که این ۴-۵ ماه مثل کابوس گذشت.....شکرکه گذشت!

نمی دونم چی بگم.....الان مدت هاست که خودم رو هم گم کردم.نه این که سرشار از غصه باشم یا شادوسرخوش.....

ولی این مدت جوری گذشت که نوشتن رو توی روحم منجمد کرد.....ونمی دونم چرا نمی خوام دیگه راجع به گذشته ها بنویسم.....

درحال حاضر ترسو شدم...ترس ریسک کردن.........وامیدوارم یه روزی برسه که ایمان بیارم ترسم بی مورد بوده.....

مرسی که به یادم بودین...سعی می کنم هرهفته آپ کنم!

از آشنای عزیز هم به خاطر نوشته های قشنگ و امیدوارکنندش واقعا سپاسگذارم!

ghoorbagheyesabz — Fri, 05 Jan 2007 10:18:03 GMT

آخرین مطلبیو که نوشتم ۲ ماه ونیم پیش بود........

حالا زمستونه.یه زمستون سرد!..........

برگشتم....با یه کوله بار پر از خاطرات تلخ و مرده...

با این تفاوت که دیگه حرفی واسه گفتن ندارم!

ghoorbagheyesabz — Mon, 23 Oct 2006 17:53:19 GMT

تموم شد.......

بالخره این مهمونی هم تموم شد....

چقدر لب خندون.....چقدر دل امیدوار.....

ولی میون اون همه نور....یه سایه ی سیاه و تاریک...با یه پشت خمیده سلانه سلانه برگشت.....

می گفتن خدا دستش رو می گیره......نمی ذاره ایمانش رو به زوال بره.....

باشه بی معرفت.......توهم فراموشم کردی.....

توهم وقتی بیشتر از همیشه درمونده بودم نادیدم گرفتی....

حالا من چی کار کنم؟......خیلی خیلی دلم گرفته از دست خدا....

تو تنها کسی بودی که داشتم.......همیشه تو بدترین و حساس ترین شرایط به همه کمک کردی.....

اما من دیگه خیلی وقته که از اون مرز گذشتم.......

خیلی وضعیت بدی دارم........اصلا نمی تونم دیگه با خدا خلوت کنم.......

ghoorbagheyesabz — Thu, 12 Oct 2006 19:05:25 GMT

امشب شب قدره....یک سال گذشت.یک سال پر از انتظار..پر از حرف های نگفته....امشب می خوام بشینم با خدا اساسی حرف بزنم.نمی دونم چی باید بهش بگم.اصلا چه دعایی بکنم....تو تنهایی خودم دستای خدا رو بگیرم...چشمهاش...چشمهاش رو که نمی بینم...ولی به آسمونش خیره بشم و بپرسم چرا؟....توی این یک سال خیلی با خودم کلنجار رفتن که جواب سوالاتم رو بگیرم...دنبال نشونه ها گشتم ولی آخر نفهمیدم که راه درست کدوم بود؟اونی که من رفتم یا اونی که ازش منحرف شدم....زندگی من دستخوش تغییر شده...تغییرات بزرگ....یا حداقل انقدر توی این مدت ذهنم درگیر بوده که دیگه خیلی چیزها اهمیتشون رو از دست دادن...دیگه خیلی وقته که خیلی از برخوردها و رفتارها ناراحتم نمی کنند یا این که دیگه اکثر مواقع در جواب آدم ها سکوت می کنم....نمی دونم اینا همه هدیه ی اون بیماری مرموز بودن که مطمئنم یه تلنگر از طرف خدا بوده یا نه....اونروز توی بیمارستان لبافی نژاد فقط و فقط به این فکر می کردم که تا تاریکی دنیا یه قدم بیشتر فاصله ندارم...دیگه نمی تونم پدرو مادرم..همه ی خانوادم..دوستام...امید و تمام زیبایی های دنیا رو ببینم.اون موقع بود که اشک توی چشمام حلقه زد.به این فکر نکردم که چرا..چرا خیلی غصه ی خوردم به خاطر رفتار دیگران یا چرا ماهها دلم رو به دیدار کسی خوش کردم که نمی دونستم توی دلش چی می گذره...فقط به این فکر می کردم که چرا شکرگزار لحظه هایی نبودم که به خاطر تمام اینها شاد بودم.....دنیا تاریک نشد اما من عوض شدم....شاید اسمش حماقته...نمی دونم چیه....اما هرچی که هست دیگه نمی ذاره من با وجود احساسات بیش از اندازم دلبسته ی کسی بشم.نمی دونم چرا..چرا هربار که تصمیم می گیرم بذارمش کنار دوباره سرو کلش به طرز غیرعادیی پیدا میشه....نمی دونم چرا هست...موندنیه یا نه فقط اینو می دونم که باید باشه.....دیگه از سرزنش ها و نصیحت ها خسته شدم....کاش می تونستم بگم آدم های عاقل شیوه ی زندگی شما درسته....انقدر میشینید تا یک نفر بیاد جلو و بالاخره یه جوری عشق وارد ماجرا میشه......وشیوه ی زندگی منم شاید نادرست....شاید سرکارم..شاید بازیچه ی هوسهای یه آدم دیگه ام....اما هرچی که هست چیزیه که نه تنها به من بلکه به تمام اونهایی که منو میشناسن و از زندگیم با خبرن ثابت شده که نمیتونم و نباید مبارزه کنم .دیگه نمی خوام سعی کنم که از زندگیم حذفش کنم....اگه شدنی بود من هم شاید مثل خیلی های دیگه الان باید یه نفرو تو زندگیم داشتم و از بودن باهاش لذت می بردم..ولی....نمی دونم....

نمی دونم چرا کسی که خودش رو دوست من می دونه باید تا فرصت گیر میاره بشینه و از امید بد بگه.چرا باید روز انتخاب واحد بگه امید با فلان دختره بود اما بقیه بگن ما همچین چیزی ندیدیم..چرا همیشه باید تاکید کنه که چرا دنبال کسی هستی که تورو نمی خواد.....و من هربار سکوت کنم...با خودم بگم که تو هم نمی فهمی .....وهمون موقع هم یه نگاه آشنا رو ببینم که مدتهاست غریبه نیست.من نمی دونم چرا یک سال تموم یه نفر باید یکی دیگرو بذاره زیر ذره بین...رفتار غیر عادی داشته باشه اما هیچ اقدامی نکنه.....چون مسخرست که حتی بخوام فکر کنم که اون یک سال تمام این رفتارها رو داشته که منو بذاره سر کار..به چه نتیجه ای می خواسته برسه؟..

خسته شدم بس که دنبال چراها بودم.....قبل از شروع کلاسهام به خدا التماس کردم که اگه خواسته ی توست که نشه به تمام مقدساتت قسمت می دم کاری کنی من دیگه با این آدم روبه رو نشم....اما بازهم..دوروز در هفته می بینمش...و هیچ نشونی از این نیست که همه چیز وهم و تصور من بوده.....بگذریم....

امشب شب قدره ومن باید دعا کنم....برای همه..برای مادرم..پدرم...برادرم....نیکو...یلدا که حس می کنم کم کم داره از ماجرای زندگی من بیرون میره...نسیم که تو تمام این یک سال مثل من گیج و سردرگم از برخوردهای امید بود....وامید که هیچی نمی تونم راجع بهش بگم....ودرنهایت تمام کسائی که دوستشون دارم....

امشب باید با خدا حرف بزنم...جدی و محکم.....

در پس اندوه پنهان نمی شوم....شادمانی من آن بالا...روی ابرها نشسته و فرمانروایی مخلوقاتش را می کند

امشب دروازه های قصر طلایی اش به روی تمام آرزوها باز شده است

می روم پیش خدا.....می روم تا اشکهایم را به او هدیه کنم

چیز دیگری ندارم.......اما امیدوارم که کسی آن بالا..کنار دروازه ها جلوی راهم رانگیرد

خداحافظ عشق پوشالی من.....

ghoorbagheyesabz — Sat, 09 Sep 2006 21:05:48 GMT

شاید بچگی کرده بودم......

دوباره زیادی احساساتی شده بودم......شاید هم تقصیر از من نبود!

*باران...باران.....راستی خبر داری آقای x کلاساشو با کی برداشته؟.....فکر کنم با فلانی.....همون دختره که......*

دیگه نایستادم که حرفاشو بشنوم.اصلا ترجیحا کر شدم.آقای x......

نمی دونم چی بگم......

چهارشنبه رفتم دانشگاه.....آره آقای x یکی از همکلاسیهای محترمم بود....کسی که ۴ ماه تموم هفته ای ۳ بار می دیدمش و منتظر بودم بیاد جلو....حالا قبل و بعدش بماند که تو این یک سال هربار می دیدمش یه جوری وانمود می کرد که تو به خودت شک می کردی....۳۰۰ مرتبه می پرسیدی این الان واسه چی این برخورد رو کرد.....آره دیگه...ساده گیر آورده بود.....دید حماقت که انتها نداره.....بذار بزارمش سر کار.......

بعد تو واسه یه مدت طولانی کور بشی....دیگه هیچ کسو نبینی...از همه ی موجودات مذکر بدت بیاد الا یه نفر.....

یه نفر که نمی دونم چرا من باید جواب سوالاش رو می دادم...سوالایی که همه جوابشون رو می دونستن.....

آره خوب.....ساده بودم......فکر کردم خبریه....فکر کردم همون قدر که اون واسه ی من مهمه منم هستم......

نمی دونم چرا خیلی به قانون سوم نیوتون معتقد بودم!.........

خیلی خیلی خیلی قضیه ساده بود...........همه ی آدم ها وقتی کسیو ببینن که گریه می کنه متاثر میشن وگرنه آقای x بی دلیل گفته بود گریه نکن می ری تو اعصابم......

بی دلیل من شده بودم منبع جزواتش.....نه حتما چون درسم خوب بود دیگه...دلیل دیگه ای نداشته........

دلیل نداشت هربار که میومد تو کلاس بدون استثناء چشم تو چشم می شدیم با هم....بدون استثناء!!! هم همیشه فقط پشت سر ما جای خالی واسه آقای x بود.......

اصلا همه چیز بی دلیل بود........این که متوجه می شدم زیر ذره بینم.....توهم بوده.......من خر بودم!

کاش انقدر مرد بودی.....که وقتی حس می کردی انقدر برام مهمیو و خودت هیچ حسی نداری امیدوارم نمی کردی.......وبعد روز انتخاب واحد چقدر معذب بودی وقتی باهات روبه رو شدم....

نسیمو که دیدی مثل یه همکلاسی معقول و عادی برخورد کردی......

اما وقتی برگشتی......(سلام......-سلام........).....غریبه بودی.....می خواستی غریبه باشی!

راست بود.....منم یه دختر بودم بین هزاران دختری که هرروزو هرروز می دیدیشون.........

بی هیچ تفاوتی....بی هیچ تبعیضی.......

ghoorbagheyesabz — Wed, 06 Sep 2006 18:45:18 GMT

م.....

ن......

ب......

ا.......

خ.....

ت.......

م.........

ghoorbagheyesabz — Fri, 01 Sep 2006 21:01:24 GMT

روزها بالاخره گذشتندوگذشتند.....تا اینجا..این لحظه...

کسی نمی دونه هفته ی دیگه این موقع من ممکنه تو چه حال و هوایی باشم

خوشحال و رو ابرا یا.....

شاید این آخرین کنکور هول انگیز زندگیم باشه که با نزدیک شدنش اضطراب و دلشورم بیشتر میشه.ولی خوب این آخرین باریه که دوباره بازی می کنم و اگه ببازم......از خدا چیزیو به زور نخواستم....همیشه ته دلم به این مساله واقف بودم که هرچیزی باید تو تقدیروسرنوشت آدم باشه....

اما امیدوارم که اگر توی این کنکور رد شدم قدرت و صبری بهم بده که بتونم کنار بیام با آینده ی دور ونزدیکی که به هر حال ناگزیر از روبه رو شدن با طرف دیگه ی این بازی ناخواسته ام.....

راستش تنها چیزی که از خدا خواستم این بوده که چهارشنبه ای که میاد یعنی 15 شهریور صحنه ی ناخوشایندی نبینم......یعنی این که نبینم طرفم تنها نیست!من از خدا فقط همینو خواستم..این که حتی اگر قراره که من به آرزوم نرسم یه همچین چیزیو نبینم...چون واقعا طاقتش رو ندارم.

شاید دارم افراط می کنم ولی وقتی فکرشو می کنم می بینم که یه گوشه ای از وجودم پر از درد میشه....یه دردی که جسمانی نیست!

نمی دونم اگه شکست بخورم چه جوری باید دوباره بلند شم و به زندگی ادامه بدم ولی حقیقتا دیدار کسی که مدت ها تو خیالت بوده وشاید رفتارهای عمدی و غیرعمدیش حست رو به اوج رسونده وحشتناکه....می ترسم..از این که چیزی پیش بیاد که فراتر از توانم باشه.....دکترم می گفت دیگه نباید عصبی بشم یا حتی استرس هم سمه.....اما خوب...

الان که دارم اینا رو می نویسم در نهایت درموندگیه....من می دونم که اگه ببازم هم لطف خدا بوده....ایمان دارم ولی کنار اومدن با یه زندگی جدید...زندگی که دیگه خالی از امیده نمی تونه آسون باشه......

شاید بعد از اون دیگه احساساتم رو برای همیشه بذارم زیر پام....چون نمی خوام بشنوم که *دیدی باران خانوم....دیدی اون دوست نداشت....همه چیز فقط و فقط از روی هوس بازی بود و بس*

میشه برام دعا کنید....برام دعا کنید که چهارشنبه شب وبلاگم گلبارون بشه....پر از خنده باشه....

واگر نبود برام دعا کنید که خدا صبرم رو زیاد کنه......

ghoorbagheyesabz — Tue, 15 Aug 2006 20:27:39 GMT

آهسته و آرام به سرزمین تنهایی ام پا گذاشت.....

من از من فاصله می گرفتم

بی هیچ مقاومتی برای بازگشت به خود.......

آمد...آهسته و پیوسته.....مرموزومسکوت.....

ومن حیران در جدال با سرزنش ها درمی یافتم که چقدر با خود غریبه شده ام....

بچه ها من واقعا شرمنده ی روی ماه همتونم.....از این که انقدر دیر کردم...انقدر بی معرفت بودم......

راستش برام چشمم مشکلی پیش اومده که یه چندروزیه دنبال دوادرمون و دکتروبیمارستانم......دیگه این که برای مدت طولانی هم نمی تونم بشینم پای کامپیوتر.......

برام دعا کنید.......واقعا به دعای همتون محتاجم.....خیلی خیلی دلم براتون تنگ شده.......

کاش انتظارم به پایان می رسید!

ghoorbagheyesabz — Sat, 05 Aug 2006 17:50:00 GMT

دلم می خواهد بروم

به کجا؟نمیدانم....کسی نمی داند

شاید آنجا که تو باشی؟.....کجایی؟نمی دانم......

خوشا به حال خدا که خنده هایت را دارد.....

خوشا به حالش که صدایت را می شنود.....

هرروز و هرروز و هرروز نظاره ات می کند.....

دلم می خواهد پربکشم به دوردستها...به بی کران....

به جایی که تورا دارد و من دیگر رنگ دلتنگی را نمی بینم.....

خیلی دلم می خواست بدانم که آیا خدا تا به حال عاشق شده است؟

ghoorbagheyesabz — Tue, 01 Aug 2006 18:35:18 GMT

من اینجا بس دلم تنگ است

وهر سازی که می بینم بدآهنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی بازگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است؟